Rozważania

Chcemy ujrzeć Jezusa – niedziela 21 marca 2021

To pragnienie bliżej nieznanej grupy bojących się Boga Greków, którzy szukali okazji do spotkania się z Jezusem. Ono otwiera ewangelię. Czy zostało zrealizowane? Wydaje się, że tak, choć przebieg spotkania nie został zarejestrowany. O czym rozmawiano? Odpowiedź Jezusa o obumierającym ziarnie pszenicznym, wyjęta jakby ze środka dyskursu, i o wywyższeniu nad ziemią pozwala przypuszczać, że mówiono o nadciągającej godzinie Jezusa, czyli o jego męce, o krzyżu i o śmierci. Zatem dla Greków była to ostatnia szansa, bo spotkać Jezusa. I rzeczywiście, kolejny rozdział ewangelii znajduje go już na Ostatniej Wieczerzy. Właśnie dlatego Kościół czyta nam ten fragment dziś, w ostatnią niedzielę Wielkiego Postu. Ostatnia szansa, by spotkać żywego Pana. Zjeść z nim posiłek. Pośmiać się i pożartować. Zapytać o sens życia i cierpienia. Zapytać, jak się czuje. Poprosić o uzdrowienie, o wyjaśnienie Pisma i o wiele innych jeszcze rzeczy…

Zapraszamy na niedzielną Eucharystię, która rozpocznie się o godzinie 11:30 w kościele Świętego Antoniego przy ulicy İstiklal (Beyoğlu). Ponieważ trwa lockdown brama główna, przy której będzie czuwał stróż, będzie otwarta dopiero od godziny 11:00.
Msza święta może również posiadać części w języku angielskim, ponieważ jest to jedyna celebracja dostępna w niedzielę w naszym kościele i zawsze kilkoro turystów lub emigrantów chciałoby w niej uczestniczyć.

A co było w sercu Jezusa? Możemy tam zajrzeć, bo je przed nami otwiera. Jest tam lęk przed samozniszczeniem i ofiarą z własnego życia, bo trzeba obumrzeć, aby przynieść plon, tak jak ziarno pszenicy. Bo droga do chwały wiedzie poprzez uniżenie i cierpienie. Nic nie przychodzi łatwo, nawet w życiu Bożego Syna. Zbawienie wiedzie przez krzyż. Czy trzeba uciec przed taką perspektywą? Przed ofiarą? Zaniechać trudu? Żadną miarą. Dla tej właśnie godziny i tej ofiary przyszedł na ziemię. Ojcze, niech będzie uwielbione imię twoje (J 12, 28) i bądź wola twoja. 

A wolą Ojca było i jest nowe przymierze, o którym wspomina Księga Jeremiasza. Przymierze zapisane nie na kartce protokolarnej, ale wygrawerowane na sercu. Przymierze wieczne i niezniszczalne. Przymierze polegające na dokładnym poznaniu się i pokochaniu. Przymierze, w którym Bóg odpuści winę i nie będzie pamiętał grzechu, a człowiek wyzna mu: ty jesteś moim Bogiem (Ps 118, 28)

Pierwsze przymierze człowiek złamał a naprawić zepsute przymierze nie było łatwo. Naprawić zepsutą rzecz, dajmy na to komputer, nie jest łatwo. Często lepiej go wyrzucić i kupić nowy, lepszy, niż bawić się w serwis. Naprawić zepsutą sprawę, jeszcze trudniej, a naprawić człowieka… beznadzieja. Niewielu zdecydowało się na ten karkołomny wyczyn, wśród nich znalazł się Pan Bóg. On nie wyrzuca i nie niszczy. Nie chcę śmierci grzesznika, lecz aby się szczerze nawrócił i miał życie (Ez 33, 11). Ale do tego był potrzebny Syn, jedyny Sprawiedliwy, który dobrze poznał wagę sprawy i zrozumiał, że droga do nowego przymierza wiedzie poprzez wrzucenie ziarna w ziemię i obumarcie. Wyciągnął ręce, by zadać śmierć grzechowi i by przyciągnąć wszystkich do siebie. Tym sposobem ręka Syna Bożego została wyciągnięta do zgody, pojednania i nowego przymierza. Czy ją przyjmiesz, tak jak Grecy, którzy od tego gestu, chciejmy wierzyć, rozpoczęli swe spotkanie.
Czy chcesz ujrzeć Jezusa?

5 Niedziela Wielkiego Postu (Rok B): 
I czytanie: Jr 31,31-34; 
Psalm: 51; 
II czytanie: Hbr 5,7-9;
Ewangelia: J 12,20-33

„Zgromadzeni na świętej wieczerzy”
Program duszpasterski 2021 Kościoła w Polsce

Nowy Cyrus i zbawienie – niedziela 14 marca 2021

Czym jest niewola i jak trudno zrzucić jej jarzmo nie trzeba Polakom zbytnio przypominać. Ostatnie dwa wieki historii były 147. latami niewoli, wliczając w to lata jedynie słusznego socjalistycznego ustroju. Niewola i wyzwolenie, to tematy do rozważenia na dzisiejszą niedzielę.

Zapraszamy na niedzielną Eucharystię, która rozpocznie się o godzinie 11:30 w kościele Świętego Antoniego przy ulicy İstiklal (Beyoğlu). Ponieważ trwa lockdown brama główna, przy której będzie czuwał stróż, będzie otwarta dopiero od godziny 11:00.
Msza święta może również posiadać części w języku angielskim, ponieważ jest to jedyna celebracja dostępna w niedzielę w naszym kościele i zawsze kilkoro turystów lub emigrantów chciałoby w niej uczestniczyć.

Babilończycy i Persowie. Nabuchodonozor i Cyrus. Zburzenie Jerozolimy i jej odbudowa. Wygnanie i powrót. To bohaterowie i akcja, którą przynosi lektura Księgi Kronik. Dowiadujemy się z niej o największej tragedii jaka spotkała Królestwo Judzkie w VI wieku p.n.e., jaką był najazd Babilończyków za panowania Nabuchodonozora, zniszczenie Jerozolimy, zburzenie świątyni, rzeź, rabunek i deportacja. Sytuację narodu w niewoli i jego tęsknotę za ojczystą ziemią prezentuje Psalm 137: “Nad rzekami Babilonu siedzieliśmy i płakali…. Jeruzalem, jeśli zapomnę o tobie, niech uschnie moja prawica”. Dowiadujemy się również o wyzwoleniu, jakie przyszło po zwycięstwie Persów nad Babilonią i słynnym edykcie króla Cyrusa, który przywracał wolność narodowi, zachęcał do powrotu i odbudowy świętego miasta: „Jeśli z całego ludu Jego jest między wami jeszcze ktoś, to niech Bóg jego będzie z nim; a niech idzie do Jerozolimy w Judzie i niech zbuduje dom Pana, Boga izraelskiego” (2Krn 36,23; Ezd 1,3). Na przestrzeni ośmiu ostatnich zdań z Księgi Kronik przemierzamy historię wieku, tragedię pokoleń, cierpienie rodzin i rozpacz tysięcy.

Wąż kusiciel i Syn Człowieczy. Grzech i wynagrodzenie. Śmierć i życie. Potępienie i odkupienie. To drugi zestaw przeciwstawności, na które napotykamy w lekturze ewangelii. Łącznikiem obu jest ambiwalentność. Nie sam termin, ale podmiot działający, czyli Bóg i jego umiłowany Syn, którego nazywamy Chrystusem. “Tak Bóg umiłował świat (co w nim dzisiaj można tak pokochać?) że Syna swego Jednorodzonego dał…, aby świat został przez Niego zbawiony” (J 3,17). To najważniejsza prawda wiary chrześcijaństwa. To serce ewangelii. To początek modlitwy. To sens wyrzeczeń. To zgoda na cierpienie i prześladowanie. To radość i nadzieja ucznia. To oświecenie i zbawienie. Z powyższej lektury Pismo pragnie uświadomić nam dwie wartości związane z duchową egzystencją, mianowicie niewolę i wyzwolenie. Niewola w jaką popadł człowiek popełniając pierwszy grzech w raju i jakikolwiek grzech popełniany dzisiaj. I wyzwolenie z niego, które dokonało się poprzez ofiarę Syna Bożego, i które dokonuje się indywidualnie w każdym człowieku poprzez wiarę: “aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16).

Czy człowiek XXI wieku, wieku nanotechnologii i bozonu Higgsa, ma świadomość stanu duchowej niewoli, czy raczej będzie się oburzał na takie przypuszczenie, podobnie jak współcześni Jezusowi: “Jesteśmy potomstwem Abrahama i nigdy nie byliśmy poddani w niczyją niewolę… Odpowiedział im Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu»”(J 8:33-34). Zatem duchowa niewola to niewola grzechu, a ten który więzi to szatan. Cóż zatem wyzwoli człowieka? Dzięki niech będą Jezusowi Chrystusowi. W Nim jest zwycięstwo i zbawienie. Dlatego dzisiaj, podobnie jak podczas oczekiwanych świąt, celebrujemy nasze wyzwolenie w Chrystusie i radujemy się ze zwycięstwa. To dlatego ta niedziela nazywa się “Lætare”—„Cieszcie się”, a Chrystusa określamy mianem Nowego Cyrusa, który ogłasza zbawienie. Wywyższony na drzewie krzyża jest lekarstwem na grzech i tarczą obronną przeciwko szatanowi. “I niech uschnie moja prawica… język przyschnie do gardła, jeśli o Nim nie będę pamiętał.” (por. Ps 137)

„Zgromadzeni na świętej wieczerzy”
Program duszpasterski 2021 Kościoła w Polsce

3 Niedziela Wielkiego Postu (Rok B): 
I czytanie: 2 Krn 36,14-16.19-23; 
Psalm: 137;
II czytanie: Ef 2,4-10; 
Ewangelia: J 3,14-21

Jesteście świątynią Boga – niedziela 7 marca 2021

Dzisiejsza ewangelia nosi tytuł oczyszczenia świątyni i wiąże się z wizytą Jezusa w świątyni jerozolimskiej. Święty Jan Ewangelista, inaczej niż pozostali synoptycy, umieścił to wydarzenie na początku publicznej działalności Jezusa, chcąc wskazać na znaczenie świątyni jako centralnego miejsca kultu oddawanego Bogu i nadać mu właściwe zrozumienie. 

Zapraszamy na niedzielną Eucharystię, która rozpocznie się o godzinie 11:30 w kościele Świętego Antoniego przy ulicy İstiklal (Beyoğlu). Ponieważ trwa lockdown brama główna, przy której będzie czuwał stróż, będzie otwarta dopiero od godziny 11:00.
Msza święta może również posiadać części w języku angielskim, ponieważ jest to jedyna celebracja dostępna w niedzielę w naszym kościele i zawsze kilkoro turystów lub emigrantów chciałoby w niej uczestniczyć.

Od najdawniejszych czasów świątynia była nie tylko miejscem sakralnym Izraela i ośrodkiem duchowej władzy, ale znakiem jednoczącym naród, symbolem jego świetności i potęgi, a przede wszystkim wiązała się z Obecnością Najświętszego. To był jego dom.

Dzisiejszy fragment jest wyjątkowy z innego jeszcze powodu. Po raz pierwszy i ostatni widzimy Jezusa z biczem w ręku. Rozsierdzonego, demolującego świątynny porządek i grzmiącego uwagami. I wszystko o świątynię. Czy aż taka ważna? Zaprowadza porządek, poucza, wstawia do kąta i gani. Nie podobają mu się wrzaski, rozmowy i handel, nawet jeśli dotyczył rzeczy świętych. Nie róbcie targowiska z domu mojego Ojca, mówił. A potem do zszokowanych i tudzież zgorszonych słuchaczy dodał zdumiewającą implikację: Zburzcie tę świątynię, a ja w trzy dni wzniosę ją na nowo… A  mówił to o świątyni swego ciała. Świątynia ciała Chrystusa. Człowiek świątynią!? W powyższych słowach zawiera się klucz do zrozumienia dzisiejszej nauki, a wyraźniej to przedstawi List do Koryntian: Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga…? Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście (1 Kor 3:16-17). Ujmując rzecz krótko: świątynią Bożą jest ciało Chrystusa, świątynią Bożą jest człowiek. Zatem oczyszczenie świątyni jerozolimskiej było symbolem oczyszczenia świątyni ludzkiego serca, ludzkich myśli i działań. O tym jak utrzymać czystość i porządek w tej świątyni mówi pierwsze czytanie z Księgi Wyjścia, czyli Dekalog. Dziesięć słów. Najważniejszych w życiu człowieka i wszystkich społeczności. Najlepszych dla harmonijnego wzrostu rodziny i całych kultur. Najbezpieczniejszych dla pokoju i postępu. Najdroższych dla kochającego serca i wiernej miłości. Jak mądre są to słowa powie ci dziadek, babcia i każdy święty. Młodzieniec często będzie w nich widział zakaz i ograniczenie. Człowiek dorosły pobożne życzenie. Bóg zaś zapisał w nich szczęście na ziemi i życie wieczne w niebie. Ale o tym przekona się tylko ten, kto je zachowa w całości i zastosuje w każdym przypadku.
Oby nie zabrakło nam śmiałości. 

3 Niedziela Wielkiego Postu (Rok B): 
I czytanie: Wy 20,1-17;
Psalm: 19; 
II czytanie: 1 Kor 1,22-25;
Ewangelia: Mk 2,13-25

„Zgromadzeni na świętej wieczerzy”
Program duszpasterski 2021 Kościoła w Polsce

Góra przemienienia, niedziela 28 lutego 2021

W pierwszym czytaniu słyszymy historię Abrahama, człowieka głębokiej wiary i całkowitego zawierzenia, którego Bóg wystawił na próbę. Wystawił na próbę jego wiarę, mimo iż znał go doskonale. Chciał jednak, by Abraham tę wiarę sobie uświadomił, by przekonał się, jak bardzo kocha Boga i czy jest w stanie wszystko mu ofiarować. Chciał, by Abraham zrobił ten wyzwalający krok, “odwiązujący” go od ukochanego syna a wprowadzający w Miłość, która ogarnia wszystko i dla której nie ma rzeczy niemożliwych.

Zapraszamy na niedzielną Eucharystię, która rozpocznie się o godzinie 11:30 w kościele Świętego Antoniego przy ulicy İstiklal (Beyoğlu). Ponieważ trwa lockdown brama główna, przy której będzie czuwał stróż, będzie otwarta dopiero od godziny 11:00.
Msza święta może również posiadać części w języku angielskim, ponieważ jest to jedyna celebracja dostępna w niedzielę w naszym kościele i zawsze kilkoro turystów lub emigrantów chciałoby w niej uczestniczyć.

Co mogę powiedzieć o swojej wierze? Chodzę do kościoła, modlę się rano i wieczorem. W Wielkim Poście chodzę na Drogę Krzyżową i tak można by wymieniać długo, ale warto przy tym wszystkim zadać sobie pytanie: Ale czy wierzę? Czy ta wiara, która jest we mnie, otwiera przede mną nowy świat? Świat, w którym wszystko kręci się wokół Boga mocą Jego miłości. Świat, w którym ufność w Bogu jest tak wielka, że człowiek nie ucieka w chwilach trudnych, ale idzie do przodu, bo wie, że Bóg jest z nim. Czy jestem w tym świecie wolny? A może coś mnie tu wiąże, coś czego jeszcze nie oddałem Panu, bo ukradkiem chciałbym coś zatrzymać dla siebie?

Żeby człowiek mógł wejść w to nowe doświadczenie wiary, musi być wolny. Żeby mógł ruszyć z miejsca, nie może być przywiązany do spraw czy osób. Gdyby Abraham był przywiązany do Izaaka, byłby pozostał na dole i w konsekwencji nie doświadczyłby spotkania z Bogiem. Podobnie i Apostołowie z dzisiejszej Ewangelii, gdyby byli przywiązani do swoich spraw, na pewno znaleźliby jakąś wymówkę, by nie pójść z Jezusem na górę. A cuda dzieją się na górze! Cuda dzieją się tam, gdzie człowiek jest wolny i idzie poszukując Pana. Trzeba być wolnym, odwiązanym, aby móc przywiązać się do Pana, który daje całkowitą wolność. Dlatego ważne jest, aby poznać prawdę o sobie. Zobaczyć duchowe powrozy, które wiążą i pętają, trzymają i nie pozwalają ruszyć z miejsca.

Obyśmy zdobyli się na ten wysiłek, szczególnie teraz w czasie Wielkiego Postu, by wyruszyć w drogę, by wdrapać się na tę górę, na której w obłoku czeka Pan. Aby to było możliwe, musi dokonać się nasze przemienienie. Potrzebny jest więc wysiłek samotności i oderwania: trzeba oddalić się od tłumu, od codziennych spraw i trosk i wznieść się ponad przeciętność i codzienność. Kto spróbuje, przekona się, że nie jest to łatwe. Ale warto! Bo doświadczymy wtedy innego życia, będziemy mogli z dystansem i z prawdą spojrzeć na swoją codzienność. A co najważniejsze, gdy wrócimy znów do codzienności, będziemy mieli moc, aby ją przemieniać. 

Obyśmy też umieli przekonać się, że warto ofiarować Mu wszystko, oddać wszystko w Jego ręce i stać się prawdziwie wolnym. I nie bać się! Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? obyśmy również odkryli na nowo, że to Eucharystia jest tą górą, na której dzieje się i ofiara i przemienienie. Obyśmy wreszcie doświadczyli otwartego nieba nad nami i usłyszeli głos, który koi i dodaje odwagi: Ty jesteś moim dzieckiem umiłowanym. Nie bój się. Przyjdź.

2 Niedziela Wielkiego Postu (Rok B):
I czytanie: Rdz 22,1-2. 9-13. 15-18;
Psalm: 116; 
II czytanie: Rz 8,31b-34;
Ewangelia: Mk 9,2-10

„Zgromadzeni na świętej wieczerzy”
Program duszpasterski 2021 Kościoła w Polsce

Nawrócenie i wiara, niedziela 21 lutego 2021

„Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Wielki Post to najpiękniejszy okres liturgiczny w życiu Kościoła i chrześcijanina. To czas intensywnej pracy nad sobą w walce ze słabościami i grzechem. Wysiłek, który podejmujemy nie indywidualnie, ale wspólnie. Cały Kościół powszechny. Od Turcji po Polskę i od Afryki, Azji po Amerykę. Dobrze jest to sobie uświadomić, by bardziej się zmobilizować i nie stracić szansy odnowy w roku 2021. Stawką jest przymierze, zbawienie i nowy człowiek, czyli to na co świat czeka najbardziej. Na czterdzieści dni i nocy otwiera się przed nami szansa. Naśladujemy Noego, który uwierzył, budując arkę ocalenia dla istot żyjących i Jezusa zwycięsko pojedynkującego się z kusicielem. Bo uwierzenie Bogu i pokonanie diabelskich sideł to cel postu, a jego środkami to modlitwa, post i jałmużna.

Czterdzieści dni padał deszcz zniszczenia za czasów Noe. Czterdzieści dni przebywał Mojżesz na górze Synaj rozmawiając z Bogiem. Czterdzieści lat pielgrzymował Izrael do ziemi obiecanej. Czterdzieści dni zajęła Eliaszowi pielgrzymka do świętej góry Horeb i czterdzieści dni kusił Jezusa szatan. Zatem liczba 40 to liczba święta, dla każdego nawrócenia i każdej odnowy, ale też i liczba skończona, która szybko mija. Rozpocznij zatem wędrówkę. Nie zwlekaj. Nie wyśmiewaj ani nie lekceważ wysiłku Noego, kiedy oddawał się pracy przy arce od świtu do nocy. Jemu współcześni nie podjęli przykładu i zostali zgładzeni w wodach potopu. Jezusa pobyt na pustyni, medytacja, samotność i walka z pokusą nie mogą pozostać bez naśladowania. Uwierz i zacznij pościć, a nie obejrzysz się jak aniołowie zaczną ci usługiwać.

„Zgromadzeni na świętej wieczerzy”, czyli Program duszpasterski 2021 Kościoła w Polsce

Zapraszam na niedzielną Eucharystię, która rozpocznie się o godzinie 11:30 w kościele Świętego Antoniego przy ulicy İstiklal (Beyoğlu). Ponieważ trwa lockdown, więc brama główna, przy której będzie czuwał stróż, będzie otwarta dopiero od godziny 11:00.

Msza święta może również posiadać części w języku angielskim, ponieważ jest to jedyna msza dostępna w naszym kościele.

1 Niedziela Wielkiego Postu (Rok B):
I czytanie: Rdz 9,8-15;
Psalm: 25;
II czytanie: 1 P 3,18-22;
Ewangelia: Mk 1,12-15

Nawrócenie i pokuta

Wezwanie do nawrócenia jest punktem kulminacyjnym dzisiejszej liturgii słowa. W pierwszym czytaniu słyszymy historię powołania Mojżesza na wodza narodu izraelskiego, do wyprowadzenia go z niewoli egipskiej, do nawrócenia się do Boga. Wyjście narodu wybranego jest obrazem oderwania się od drogi złych przyzwyczajeń, oddawania czci innym bożkom i wybrania drogi nawrócenia się do Boga, jaką w czasie Wielkiego Postu powinien obrać każdy chrześcijanin.

Na kartach Ewangelii często pojawia się temat Bożej cierpliwości wobec grzesznika, czekania na nasze nawrócenie i nieustannego oczekiwania na nasz powrót. Może zastanawiamy się, dlaczego i po co Ewangelia tak często nam o tym przypomina a odpowiedź jest prosta, musimy pamiętać, że Bogu na nas zależy, że to Jego miłość do nas sprawia, że On nieustannie na nas czeka i jeszcze jedno musimy wiedzieć, że „Bóg nie chce śmierci grzesznika, lecz aby się nawrócił i żył”. Jednakże człowiekowi tak trudno w to uwierzyć, tak trudno uwierzyć w bezinteresowną miłość, w to że Ktoś pragnie dla nas szczęścia, że Ktoś życzy nam dobrze. Bowiem w relacjach między ludźmi we współczesnym świecie jest zupełnie odwrotnie: kochając oczekujemy czegoś w zamian, nie potrafimy cieszyć się szczęściem innych, cieszymy się jak coś komuś się nie udaje. I takich przykładów można by tu przytoczyć wiele, ale w dzisiejszej Liturgii słowa słyszymy coś innego, słyszymy że Bogu zależy na nas, na naszym życiu. I dlatego On ciągle czeka, daje nam kolejną szansę poprawy, drogę powrotu do Niego, Bóg nie zraża się naszymi upadkami, naszym lekceważeniem, niewiarą. I przed tym przestrzega nas Chrystus w dzisiejszej Ewangelii: „Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie!“. Dlatego, aby tego uniknąć w swoim życiu musimy dokonać właściwego wyboru, wyboru Boga.

Czas Wielkiego Postu w którym obecnie trwamy jest do tego doskonałą okazją, jest czasem kiedy możemy nawrócić się do Boga, przyjąć Jego miłość i zacząć przynosić owoce. Przypowieść o ogrodniku i drzewie figowym pokazuje, że Chrystus nie czeka na nasze decyzje biernie, bo za bardzo Mu na nas zależy, On osobiście angażuje się w sprawę naszego nawrócenia. Bóg umieścił w człowieku wielkie zdolności do czynienia dobra. Każdy z nas jest jak to ewangeliczne drzewo figowe, zdolne wydać owoc. Jednak wiemy, że drzewo może żyć dla siebie i nie musi troszczyć się o owoce. Jemu owoc nie jest potrzebny, dla drzewa wystarczy troska o zdrowe korzenie, mocny pień. Dla drzewa owoce nie są potrzebne, owoce są dla innych. Często tak jest z naszym życiem, żyjemy wyłącznie dla siebie, wyjaławiamy ziemię, żyjemy kosztem innych, nie dając w zamian za to nic. I przed taka postawą przestrzega nas Chrystus, takiej postawy On nie toleruje. Jak ogrodnik wycina nieurodzajne drzewo, tak Bóg wycina i odrzuca człowieka nie żyjącego dla innych. Ludzie „nieużyteczni“ to znaczy nie żyjący dla innych, zostaną przez Boga odrzuceni, wycięci jak nieurodzajne drzewa figowe. Taka będzie miara w dniu sądu ostatecznego, bo tylko Ci którzy dali Mi jeść, gdy byłem głodny, przyodziali, gdy byłem nagi, przyjęli Mnie, gdy byłem przybyszem otrzymają nagrodę życia wiecznego.

Dlatego dzisiaj, w tą trzecią już niedzielę Wielkiego Postu mamy kolejną szansę, aby się nawrócić, aby odwrócić uwagę od siebie i zacząć zauważać ludzi żyjących dookoła, aby przestać zajmować się tylko sobą, aby spróbować zająć się tymi którzy mnie potrzebują a wówczas zaczniemy wydawać owoce, zaczniemy stawać się drzewem urodzajnym i umiłowanym przez Pana.

Pustynia i kuszenie – 10 marzec 2019

Pierwsza niedziela Wielkiego Postu wprowadza nas w chwile głębokiego skupienia i otwiera „bramy” pustyni, dokąd Jezus „był zaprowadzony przez Ducha“.
Biblijna pustynia to szczególne i uprzywilejowane miejsce. Izraelici wędrowali przez pustynię do Ziemi Obiecanej czterdzieści lat. Przez tę samą pustynię przemaszerował Prorok Eliasz w drodze do świętej góry Horeb w ciągu czterdzieści dni. Jan Chrzciciel od młodości spędzał czas na pustyni. Również Jezus ukazuje nam jak ważne i szczególne jest to miejsce. Spędził tam czterdzieści dni.  Jednak dla Jezusa nie jest to miejsce jałowe, miejsce samotności, czy utrudzenia, ale jest to miejsce wielkiego pragnienia Boga i wielkiej z nim zażyłości. I jest to też miejsce największej duchowej walki jaką stoczył, będąc kuszony przez diabła.

Okres Wielkiego Postu jest dobrą okazją, by zatrzymać się nieco, zastanowić nad sobą i udzielić odpowiedzi na pytania, które kryją się w głębinie serca. Lektura Ewangelii wskazuje takie miejsce. To właśnie pustynia, gdzie udał się Jezus, aby modlić się i pościć, i przygotować do publicznej działalności, czyli do najważniejszego etapu swojego życia.

Wiemy doskonale, że pustynia to miejsce wymagające odwagi i zaparcia się siebie. To miejsce, gdzie nie ma się gdzie schronić. Gdzie jesteśmy dobrze widoczni, pomimo że nie ma zasięgu i telefon do niczego się nie przyda, ale gdzie tak naprawdę możemy być sobą. To miejsce szczególnej obecności Boga, bo lubi pustynię, a zatem to także miejsce osobistego z nim spotkania. Jednak jest to też miejsce, gdzie łatwo być narażonym na głód, zwątpienie i zniechęcenie. Wtedy, jak podaje dalej czytanie, przystępuje do akcji diabeł, starannie dobiera pokusy i wykorzystując słabość chwili, chce złamać wiarę i odciągnąć od Boga. Powtórka z raju.

Wyjść na pustynię, zmierzyć się z panującymi warunkami i na dodatek podjąć post, było dla Jezusa przedsięwzięciem ryzykownym i bardzo niebezpiecznym. Jezus doświadczył trudów pustyni w całej pełni. Doświadczył głodu i osłabienia. W takiej to sytuacji wkroczył pewny siebie kusiciel. Wypatrzył odpowiedni moment, by tym skuteczniej zaatakować Boga–Człowieka i misję otrzymaną od Ojca.

Co dla nas? Próba i pokusa. Często słyszymy taki zarzut: skoro Bóg cię kocha, to dlaczego cierpisz? Dlaczego nie możesz znaleźć pracy lub że masz mało pieniędzy? Dlaczego rozpadła się twoja rodzina lub przeżyłeś zawód? Dlaczego?

Dzisiejsze doświadczenie Jezusa może stać się dla nas umocnieniem, że w chwilach pokus i doświadczeń nie jesteśmy sami. Jest z nami Chrystus! Ten z pustyni. Ten doświadczany i kuszony. I ten zwycięski. Pamiętajmy, że Jezus odniósł zwycięstwo nie tylko dla siebie, ale i dla ciebie. Dla wszystkich. Trwajmy w nim a zwyciężymy.

Na zakończenie można powiedzieć, że pokusa, z drugiej strony, daje okazje do podjęcia decyzji. Kogo wybieram, komu zaufam, komu powierzę swoje życie? Pamiętajmy, że szatan ma nad nami tyle władzy, na ile mu jej udzielimy i na ile damy mu przyzwolenie, aby ingerował w życie. Niech będą dla nas pomocą i nadzieją dzisiejsze czytania, które są Dobrą Nowiną, że jesteśmy na drodze zabawienia i że „wzywając imienia Pańskiego“, podejmując decyzję wiary i zaufania Bogu, możemy przezwyciężyć pokusy i próby podsuwane nam przez złego.

Siostra Ines Homa CSSE

„W mocy Bożego Ducha”

Program duszpasterski 2019 Kościoła w Polsce

Zapraszamy na Mszę Świętą na godzinę 11:30 i bezpośrednio po niej na drogę krzyżową sprawowaną w kościele Świętego Antoniego na ulicy İstiklal 171 (Beyoğlu), a po niej na kawę lub herbatę. Parafian zachęcamy do ubogacenia stołu deserowego, aby goście odwiedzający nasz kościół, mogli poczuć się w nim jak w domu.

1 Niedziela Wielkiego Postu (Rok C): I czytanie: Pwt 26,4-10; Psalm: 91; II czytanie: Rz 10,8-13;
Ewangelia: Łk 4,1-13

Gra talentami – 19 listopada 2017

Co to znaczy mieć talent, być utalentowanym, być zdolnym? Zagadnienie niezwykle trudne do zdefiniowania. Co ma być probierzem do zmierzenia talentu? Punktacja? Wynik IQ? Czy tę sprawę można powierzyć jurorom? A czy oni, którzy decydują o miejscu, punktach, mają talent czy tylko go sobie kupili? A może to inni uznali, że jurorzy są utalentowani? Ludzie z talentem ciągną nas w górę – ku wyższym sprawom, ku cnotom.

„Chociaż wielu z natury jest rozsądnych i obdarzonych talentem, jeśli przez niedbalstwo i lenistwo marnują te naturalne dary, przyprawiają się o utratę owych dóbr natury i widzą, że nagroda, która im była obiecana, przypada w udziale innym. A to znów powiedziane jest po to, by porównać ich z tymi, co mając nieco mniejsze zdolności i umysł mniej bystry, pilnością i starannością wyrównują to, czego z natury im nie dostaje” (św. Hieronim). Utalentowani podwyższają poprzeczkę. Wprawdzie znajdą się tacy, którzy za wszelką cenę tę poprzeczkę obniżą, a nawet specjalnie strącą, ale to nam nie przeszkadza w dążeniu do królestwa niebieskiego.

 „Idźcie i głoście”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce 2017

Zapraszamy na niedzielną eucharystię sprawowaną jak zwykle o godzinie 11:30 w kościele Świętego Antoniego (İstiklal) na Beyoğlu, a po niej na krótki moment agapy. Parafian zachęcamy do ubogacenia stołu agapy, aby goście odwiedzający nasz kościół, mogli poczuć się w nim jak w domu.

33 Niedziela Zwykła (Rok A): I czytanie: Prz 31, 10-13. 19-20. 30-31; Psalm: 128; II czytanie: 1Tes 5,1-6
Ewangelia: Mt 25,14-30

Klucze czyli władza i posługa – 27 sierpnia 2017

Wiele miast szczyci się tym, że posiadają własne symboliczne „klucze”. Symboliczne „klucze do kościoła” otrzymuje proboszcz i biskup. Swoje „klucze” mają szkoły, urzędy… Są też klucze Piotrowe, takie jak w herbie Watykanu: jeden złoty otwierający skarbnicę boskich łask i jeden srebrny do duchowej mądrości i odkrywania prawdy.
O symbolu kluczy domu Dawidowego poucza prorok Izajasz. Taka była tradycja, aby przekazanie władzy „zarządcy domu” królewskiego miało swoją oprawę. Danej osobie wręczano klucz, który był dużych rozmiarów i składano go na ramieniu. Bóg wybiera na zarządcę Eliakima i daje mu klucz domu Dawidowego. Oznacza to, że wybiera człowieka według swego serca.
Temat kluczy powraca w Ewangelii (…). „Wręczone są mu klucze Królestwa Niebieskiego, żeby to, co związane nimi na ziemi, było związane i w niebie, a rozwiązane na ziemi było rozwiązane w niebie” (Epifaniusz). Klucze Piotrowe ma każdy papież będący następcą świętego Piotra.

„Idźcie i głoście”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce 2017

Zapraszamy na niedzielną eucharystię sprawowaną jak zwykle o godzinie 11:30 w kościele Świętego Antoniego (İstiklal) na Beyoğlu, a po niej na krótki moment agapy. Parafian zachęcamy do ubogacenia stołu agapy, aby goście odwiedzający nasz kościół, mogli poczuć się w nim jak w domu.

21 Niedziela Zwykła (Rok A): I czytanie: Iz 22,19-23; Psalm: 138; II czytanie: Rz 11,33-36
Ewangelia: Mt 16,13-20

Dom modlitwy dla wszystkich – 20 sierpnia 2017

Gdzie leży granica między wyczuciem a jego brakiem? Kulturą zachowania się a bezczelnością? Opanowaniem się a pójściem na żywioł? (…). Nikt z nas nie powie, że Kananejka względem Jezusa zachowała się nie w porządku. Nie miała nic do stracenia, jak tylko wykrzyczeć swoje nieszczęście. Zapewne musiała słyszeć o Jezusie, skoro była niemal pewna, że jej nie odprawi. Wiedziona wrodzoną inteligencją wdała się w dialog z Mesjaszem. Dopięła swego – Pan ją wysłuchał i pochwalił za siłę wiary.

„Miała ona niemałą cnotę cierpliwości, bo gdy Pan na jej pierwszą prośbę nie odpowiedział ani słowem, nie ustała w błaganiach, lecz jeszcze bardziej nastawała o pomoc Jego dobroci”
(św. Beda). Continue reading…