Category: Rozważania

Nawrócenie i pokuta

Wezwanie do nawrócenia jest punktem kulminacyjnym dzisiejszej liturgii słowa. W pierwszym czytaniu słyszymy historię powołania Mojżesza na wodza narodu izraelskiego, do wyprowadzenia go z niewoli egipskiej, do nawrócenia się do Boga. Wyjście narodu wybranego jest obrazem oderwania się od drogi złych przyzwyczajeń, oddawania czci innym bożkom i wybrania drogi nawrócenia się do Boga, jaką w czasie Wielkiego Postu powinien obrać każdy chrześcijanin.

Na kartach Ewangelii często pojawia się temat Bożej cierpliwości wobec grzesznika, czekania na nasze nawrócenie i nieustannego oczekiwania na nasz powrót. Może zastanawiamy się, dlaczego i po co Ewangelia tak często nam o tym przypomina a odpowiedź jest prosta, musimy pamiętać, że Bogu na nas zależy, że to Jego miłość do nas sprawia, że On nieustannie na nas czeka i jeszcze jedno musimy wiedzieć, że „Bóg nie chce śmierci grzesznika, lecz aby się nawrócił i żył”. Jednakże człowiekowi tak trudno w to uwierzyć, tak trudno uwierzyć w bezinteresowną miłość, w to że Ktoś pragnie dla nas szczęścia, że Ktoś życzy nam dobrze. Bowiem w relacjach między ludźmi we współczesnym świecie jest zupełnie odwrotnie: kochając oczekujemy czegoś w zamian, nie potrafimy cieszyć się szczęściem innych, cieszymy się jak coś komuś się nie udaje. I takich przykładów można by tu przytoczyć wiele, ale w dzisiejszej Liturgii słowa słyszymy coś innego, słyszymy że Bogu zależy na nas, na naszym życiu. I dlatego On ciągle czeka, daje nam kolejną szansę poprawy, drogę powrotu do Niego, Bóg nie zraża się naszymi upadkami, naszym lekceważeniem, niewiarą. I przed tym przestrzega nas Chrystus w dzisiejszej Ewangelii: „Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie!“. Dlatego, aby tego uniknąć w swoim życiu musimy dokonać właściwego wyboru, wyboru Boga.

Czas Wielkiego Postu w którym obecnie trwamy jest do tego doskonałą okazją, jest czasem kiedy możemy nawrócić się do Boga, przyjąć Jego miłość i zacząć przynosić owoce. Przypowieść o ogrodniku i drzewie figowym pokazuje, że Chrystus nie czeka na nasze decyzje biernie, bo za bardzo Mu na nas zależy, On osobiście angażuje się w sprawę naszego nawrócenia. Bóg umieścił w człowieku wielkie zdolności do czynienia dobra. Każdy z nas jest jak to ewangeliczne drzewo figowe, zdolne wydać owoc. Jednak wiemy, że drzewo może żyć dla siebie i nie musi troszczyć się o owoce. Jemu owoc nie jest potrzebny, dla drzewa wystarczy troska o zdrowe korzenie, mocny pień. Dla drzewa owoce nie są potrzebne, owoce są dla innych. Często tak jest z naszym życiem, żyjemy wyłącznie dla siebie, wyjaławiamy ziemię, żyjemy kosztem innych, nie dając w zamian za to nic. I przed taka postawą przestrzega nas Chrystus, takiej postawy On nie toleruje. Jak ogrodnik wycina nieurodzajne drzewo, tak Bóg wycina i odrzuca człowieka nie żyjącego dla innych. Ludzie „nieużyteczni“ to znaczy nie żyjący dla innych, zostaną przez Boga odrzuceni, wycięci jak nieurodzajne drzewa figowe. Taka będzie miara w dniu sądu ostatecznego, bo tylko Ci którzy dali Mi jeść, gdy byłem głodny, przyodziali, gdy byłem nagi, przyjęli Mnie, gdy byłem przybyszem otrzymają nagrodę życia wiecznego.

Dlatego dzisiaj, w tą trzecią już niedzielę Wielkiego Postu mamy kolejną szansę, aby się nawrócić, aby odwrócić uwagę od siebie i zacząć zauważać ludzi żyjących dookoła, aby przestać zajmować się tylko sobą, aby spróbować zająć się tymi którzy mnie potrzebują a wówczas zaczniemy wydawać owoce, zaczniemy stawać się drzewem urodzajnym i umiłowanym przez Pana.

Pustynia i kuszenie – 10 marzec 2019

Pierwsza niedziela Wielkiego Postu wprowadza nas w chwile głębokiego skupienia i otwiera „bramy” pustyni, dokąd Jezus „był zaprowadzony przez Ducha“.
Biblijna pustynia to szczególne i uprzywilejowane miejsce. Izraelici wędrowali przez pustynię do Ziemi Obiecanej czterdzieści lat. Przez tę samą pustynię przemaszerował Prorok Eliasz w drodze do świętej góry Horeb w ciągu czterdzieści dni. Jan Chrzciciel od młodości spędzał czas na pustyni. Również Jezus ukazuje nam jak ważne i szczególne jest to miejsce. Spędził tam czterdzieści dni.  Jednak dla Jezusa nie jest to miejsce jałowe, miejsce samotności, czy utrudzenia, ale jest to miejsce wielkiego pragnienia Boga i wielkiej z nim zażyłości. I jest to też miejsce największej duchowej walki jaką stoczył, będąc kuszony przez diabła.

Okres Wielkiego Postu jest dobrą okazją, by zatrzymać się nieco, zastanowić nad sobą i udzielić odpowiedzi na pytania, które kryją się w głębinie serca. Lektura Ewangelii wskazuje takie miejsce. To właśnie pustynia, gdzie udał się Jezus, aby modlić się i pościć, i przygotować do publicznej działalności, czyli do najważniejszego etapu swojego życia.

Wiemy doskonale, że pustynia to miejsce wymagające odwagi i zaparcia się siebie. To miejsce, gdzie nie ma się gdzie schronić. Gdzie jesteśmy dobrze widoczni, pomimo że nie ma zasięgu i telefon do niczego się nie przyda, ale gdzie tak naprawdę możemy być sobą. To miejsce szczególnej obecności Boga, bo lubi pustynię, a zatem to także miejsce osobistego z nim spotkania. Jednak jest to też miejsce, gdzie łatwo być narażonym na głód, zwątpienie i zniechęcenie. Wtedy, jak podaje dalej czytanie, przystępuje do akcji diabeł, starannie dobiera pokusy i wykorzystując słabość chwili, chce złamać wiarę i odciągnąć od Boga. Powtórka z raju.

Wyjść na pustynię, zmierzyć się z panującymi warunkami i na dodatek podjąć post, było dla Jezusa przedsięwzięciem ryzykownym i bardzo niebezpiecznym. Jezus doświadczył trudów pustyni w całej pełni. Doświadczył głodu i osłabienia. W takiej to sytuacji wkroczył pewny siebie kusiciel. Wypatrzył odpowiedni moment, by tym skuteczniej zaatakować Boga–Człowieka i misję otrzymaną od Ojca.

Co dla nas? Próba i pokusa. Często słyszymy taki zarzut: skoro Bóg cię kocha, to dlaczego cierpisz? Dlaczego nie możesz znaleźć pracy lub że masz mało pieniędzy? Dlaczego rozpadła się twoja rodzina lub przeżyłeś zawód? Dlaczego?

Dzisiejsze doświadczenie Jezusa może stać się dla nas umocnieniem, że w chwilach pokus i doświadczeń nie jesteśmy sami. Jest z nami Chrystus! Ten z pustyni. Ten doświadczany i kuszony. I ten zwycięski. Pamiętajmy, że Jezus odniósł zwycięstwo nie tylko dla siebie, ale i dla ciebie. Dla wszystkich. Trwajmy w nim a zwyciężymy.

Na zakończenie można powiedzieć, że pokusa, z drugiej strony, daje okazje do podjęcia decyzji. Kogo wybieram, komu zaufam, komu powierzę swoje życie? Pamiętajmy, że szatan ma nad nami tyle władzy, na ile mu jej udzielimy i na ile damy mu przyzwolenie, aby ingerował w życie. Niech będą dla nas pomocą i nadzieją dzisiejsze czytania, które są Dobrą Nowiną, że jesteśmy na drodze zabawienia i że „wzywając imienia Pańskiego“, podejmując decyzję wiary i zaufania Bogu, możemy przezwyciężyć pokusy i próby podsuwane nam przez złego.

Siostra Ines Homa CSSE

„W mocy Bożego Ducha”

Program duszpasterski 2019 Kościoła w Polsce

Zapraszamy na Mszę Świętą na godzinę 11:30 i bezpośrednio po niej na drogę krzyżową sprawowaną w kościele Świętego Antoniego na ulicy İstiklal 171 (Beyoğlu), a po niej na kawę lub herbatę. Parafian zachęcamy do ubogacenia stołu deserowego, aby goście odwiedzający nasz kościół, mogli poczuć się w nim jak w domu.

1 Niedziela Wielkiego Postu (Rok C): I czytanie: Pwt 26,4-10; Psalm: 91; II czytanie: Rz 10,8-13;
Ewangelia: Łk 4,1-13

Gra talentami – 19 listopada 2017

Co to znaczy mieć talent, być utalentowanym, być zdolnym? Zagadnienie niezwykle trudne do zdefiniowania. Co ma być probierzem do zmierzenia talentu? Punktacja? Wynik IQ? Czy tę sprawę można powierzyć jurorom? A czy oni, którzy decydują o miejscu, punktach, mają talent czy tylko go sobie kupili? A może to inni uznali, że jurorzy są utalentowani? Ludzie z talentem ciągną nas w górę – ku wyższym sprawom, ku cnotom.

„Chociaż wielu z natury jest rozsądnych i obdarzonych talentem, jeśli przez niedbalstwo i lenistwo marnują te naturalne dary, przyprawiają się o utratę owych dóbr natury i widzą, że nagroda, która im była obiecana, przypada w udziale innym. A to znów powiedziane jest po to, by porównać ich z tymi, co mając nieco mniejsze zdolności i umysł mniej bystry, pilnością i starannością wyrównują to, czego z natury im nie dostaje” (św. Hieronim). Utalentowani podwyższają poprzeczkę. Wprawdzie znajdą się tacy, którzy za wszelką cenę tę poprzeczkę obniżą, a nawet specjalnie strącą, ale to nam nie przeszkadza w dążeniu do królestwa niebieskiego.

 „Idźcie i głoście”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce 2017

Zapraszamy na niedzielną eucharystię sprawowaną jak zwykle o godzinie 11:30 w kościele Świętego Antoniego (İstiklal) na Beyoğlu, a po niej na krótki moment agapy. Parafian zachęcamy do ubogacenia stołu agapy, aby goście odwiedzający nasz kościół, mogli poczuć się w nim jak w domu.

33 Niedziela Zwykła (Rok A): I czytanie: Prz 31, 10-13. 19-20. 30-31; Psalm: 128; II czytanie: 1Tes 5,1-6
Ewangelia: Mt 25,14-30

Klucze czyli władza i posługa – 27 sierpnia 2017

Wiele miast szczyci się tym, że posiadają własne symboliczne „klucze”. Symboliczne „klucze do kościoła” otrzymuje proboszcz i biskup. Swoje „klucze” mają szkoły, urzędy… Są też klucze Piotrowe, takie jak w herbie Watykanu: jeden złoty otwierający skarbnicę boskich łask i jeden srebrny do duchowej mądrości i odkrywania prawdy.
O symbolu kluczy domu Dawidowego poucza prorok Izajasz. Taka była tradycja, aby przekazanie władzy „zarządcy domu” królewskiego miało swoją oprawę. Danej osobie wręczano klucz, który był dużych rozmiarów i składano go na ramieniu. Bóg wybiera na zarządcę Eliakima i daje mu klucz domu Dawidowego. Oznacza to, że wybiera człowieka według swego serca.
Temat kluczy powraca w Ewangelii (…). „Wręczone są mu klucze Królestwa Niebieskiego, żeby to, co związane nimi na ziemi, było związane i w niebie, a rozwiązane na ziemi było rozwiązane w niebie” (Epifaniusz). Klucze Piotrowe ma każdy papież będący następcą świętego Piotra.

„Idźcie i głoście”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce 2017

Zapraszamy na niedzielną eucharystię sprawowaną jak zwykle o godzinie 11:30 w kościele Świętego Antoniego (İstiklal) na Beyoğlu, a po niej na krótki moment agapy. Parafian zachęcamy do ubogacenia stołu agapy, aby goście odwiedzający nasz kościół, mogli poczuć się w nim jak w domu.

21 Niedziela Zwykła (Rok A): I czytanie: Iz 22,19-23; Psalm: 138; II czytanie: Rz 11,33-36
Ewangelia: Mt 16,13-20

Dom modlitwy dla wszystkich – 20 sierpnia 2017

Gdzie leży granica między wyczuciem a jego brakiem? Kulturą zachowania się a bezczelnością? Opanowaniem się a pójściem na żywioł? (…). Nikt z nas nie powie, że Kananejka względem Jezusa zachowała się nie w porządku. Nie miała nic do stracenia, jak tylko wykrzyczeć swoje nieszczęście. Zapewne musiała słyszeć o Jezusie, skoro była niemal pewna, że jej nie odprawi. Wiedziona wrodzoną inteligencją wdała się w dialog z Mesjaszem. Dopięła swego – Pan ją wysłuchał i pochwalił za siłę wiary.

„Miała ona niemałą cnotę cierpliwości, bo gdy Pan na jej pierwszą prośbę nie odpowiedział ani słowem, nie ustała w błaganiach, lecz jeszcze bardziej nastawała o pomoc Jego dobroci”
(św. Beda). (more…)

Niewiasta czyli słońce, księżyc i korona – 13 sierpnia 2017

Maryja nie tylko króluje w niebie, Ona również modli się razem z nami. Jej hymn uwielbienia od tylu wieków swą głębią urzeka rzesze wyznawców Chrystusa. Jest naszym codziennym pokarmem w liturgii Ludu Bożego. „Nadszedł czas.., abym Ciebie, swą Matkę, wziął do siebie. Jak, będąc łaski pełna, na pełniłaś radością ziemię i jej mieszkańców, tak uraduj i niebo!” (św. German z Konstantynopola).

Ufni we wstawiennictwo Bogurodzicy Dziewicy, polecamy Jej nas samych i tych wszyskich, którzy proszą nas o modlitewne wsparcie.

„Idźcie i głoście”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce 2017

Zapraszamy na niedzielną eucharystię sprawowaną jak zwykle o godzinie 11:30 w kościele Świętego Antoniego na Beyoğlu, a po niej na krótki moment agapy. Parafian zachęcamy do ubogacenia stołu agapy, aby goście odwiedzający nasz kościół, mogli poczuć się w nim jak w domu.
Wniebowzięcie NMP: I czytanie: Ap 11,19a; 12,1.3-6a.10ab; Psalm: 45; II czytanie: 1 Kor 15,20-26
Ewangelia: Łk 1,39-56

Już niebawem słowo stanie się ciałem – 17 grudnia 2016

IV NIEDZIELA ADWENTU

W ostatnią niedzielę Adwentu liturgia kieruje nasze spojrzenie, myśli na osobę Jezusa Chrystusa, który ma się narodzić już niebawem. W pierwszym czytaniu prorok Izajasz przytacza słynne proroctwo o Emmanuelu. Zostaje on wysłany do króla Judy – Achaza i pragnie go zapewnić, że pomimo trudności, zagrożenia wojny Pan Bóg nie opusci swojego ludu, bedzie go wspierał i bedzie miał go w opiece. Jednak król Achaz ma już swoj plan i ufając w swoje własne siły rezygnuje z tej możliwości. Odrzuca możliwość otrzymania znaku od Boga jako potwierdzenie Jego obecności. Jakże często my w naszym życiu oczekujemy takich znaków danych nam od Boga. Znaków, dzięki którym zaczniemy wierzyć, poczujemy obecność Boża. Jednak niejednokrotnie podobnie jak dzisiejszy król Achaz odrzucamy taką możliwość, gdyż boimy się zmiany własnych planów, zbyt bardzo ufamy w swoje możliwości. Jednak Pan Bóg przemawiając przez proroka mówi, że taki znak pomimo wszystko bedzie dany ludowi. „Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel“ (Iz 7,14). (more…)

Wasz Bóg przychodzi – 11 grudnia 2016

Dzisiejsza liturgia wzywa nas do radości z bliskiego przyjścia Zbawiciela, który niesie wybawienie ubogim, chorym, słabym i nieszczęśliwym. To właśnie ich szczęście ma być dla uwięzionego Jana Chrzciciela znakiem, że Jezus jest prawdziwym Mesjaszem.
Ten sam Jezus, który powiedział “po ich owocach ich poznacie” teraz mówi do uczniów Jana “Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co widzieliście”.
Wargi i język mogą kłamać, ale działania i czyny nie. Bez względu na to, jakie słowa są wypowiadane, świadectwo życia dla innych wydobywa prawdę o osobie. Dzisiejsze czytania mówią o dobroci Pana, zwłaszcza względem ubogich i chorych. (more…)

Advent czyli gotowość i czuwanie – 27 listopada 2016

Pierwsza niedziela Adwentu rozpoczyna nowy rok liturgiczny w Kościele. Czas ten na nowo zachęca swoich wiernych do refleksji nad tajemnicą Chrystusa, który jest Alfą – początkiem i Omegą czyli końcem wszystkiego. Czasem, w którym ludzkość pielgrzymuje ku pełni Królestwa Bożego, które On sam zapoczątkował poprzez swoje wcielenie, cierpienie, mękę na krzyżu i zmartwychwstanie.

(Uwaga! Niedzielna msza święta będzie wyjątkowo sprawowana w kaplicy, która znajduje się po prawej stronie ołtarza głównego. Drzwi do kaplicy znajdują się w prawej nawie kościoła, obok tabernakulum. Godzina bez zmian czyli 11:30) (more…)

Niedziela Miłosierdzia Bożego – 3 Kwietnia 2016

O łaskę pełnienia miłosierdzia względem bliźnich

Pragnę się cały przemienić w miłosierdzie Twoje i być żywym odbiciem Ciebie,
o Panie; niech ten największy przymiot Boga,
to jest niezgłębione miłosierdzie Jego,
przejdzie przez serce i duszę moją do bliźnich.

Dopomóż mi, Panie, aby oczy moje były miłosierne,
bym nigdy nie podejrzewał i nie sądził według zewnętrznych pozorów,
ale upatrywał to, co piękne w duszach bliźnich
i przychodził im z pomocą.

Dopomóż mi, Panie, aby słuch mój był miłosierny,
bym skłaniał się do potrzeb bliźnich, by uszy moje nie
były obojętne na bóle i jęki bliźnich.

Dopomóż mi, Panie, aby język mój był miłosierny,
bym nigdy nie mówił ujemnie o bliźnich,
ale dla każdego miał słowo pociechy i przebaczenia.

Dopomóż mi, Panie, aby ręce moje były miłosierne
i pełne dobrych uczynków, bym tylko umiał czynić dobrze bliźniemu,
a na siebie przyjmować cięższe, mozolniejsze prace

Dopomóż mi, Panie, aby nogi moje były miłosierni bym zawsze
spieszył z pomocą bliźnim, opanowując swoje własne znużenie
i zmęczenie. Prawdziwe moje odpocznienie jest w usłużności bliźnim.

Dopomóż mi, Panie, aby serce moje było miłosierne,
bym czuł ze wszystkimi cierpieniami bliźnich.
Nikomu nic odmówię serca swego. Obcować będę szczerze nawet z tymi,
o których wiem, że nadużywać będą dobroci mojej, a sam zamknę się
w Najmiłosierniejszym Sercu Jezusa i o własnych cierpieniach będę milczeć.
Niech odpocznie miłosierdzie Twoje we mnie, o Panie mój. (more…)