Nie zasmucać Ducha – 26 Niedziela Zwykła – 27 września 2015

„Oby tak cały lud Pana prorokował.”
Wielka radość opanowała Mojżesza. Niezwyczajna. Po wielu dniach uciążliwej wędrówki przez pustynię i wśród niezliczonych trosk i narzekania ludu. Zmęczony przewodnik prosił już nawet o śmierć, aby nie patrzyć na swoje nieszczęście (Lb 11:15). Lecz odpowiedź jaką otrzymał od Pana wprawiła go w zdumienie: “Zgromadź dla Mnie siedemdziesięciu mężów spośród starszych Izraela…i przyprowadź ich do Namiotu Spotkania; niech tam staną razem z tobą” (Lb 11:16). A potem “wziął z ducha, który był w Mojżeszu i przekazał go owym siedemdziesięciu starszym” (Lb 11:25).

Wziął z ducha, który był w Mojżeszu i przekazał go owym starszym. Piękny gest i doskonały akt. Jeden z najpiękniejszych z opowieści pustynnych. Przypomina dzień stworzenia pierwszego człowieka, Adama. Jak to było? “Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia” (Rdz 2:7). Czyli mówiąc słowami Księgi Liczb Pan Bóg wziął z ducha, który był w Nim samym i przekazał go człowiekowi. I tak człowiek stał się istotą żywą. A starszyzna odmłodniała, czyli poczuła się żywa, energiczniejsza, rozentuzjazmowana i radosna. Jak nigdy dotąd starsi zobaczyli świat na inny sposób. Oczami Mojżesza, więcej oczami samego Boga. Och, jak wielki dzień nadszedł dla nich. Tak niespodziewanie i tak intensywnie. Dzień nowego stworzenia. Nowego życia. W krótkich słowach zanotował to natchniony autor: “A gdy spoczął na nich duch, wpadli w uniesienie prorockie.” Jak długo to trwało? Nie wiemy. Wiemy tylko, że się nie powtórzyło. Szkoda, bo takich dni najbardziej potrzeba. Nie tylko wtedy, na pustyni, ale i dzisiaj w cywilizacji. Wpadać w uniesienie prorockie! Widzieć świat oczami Boga. Radować się! Śmiać się! Krzepić! Nieść nadzieję! Zachęcać! Umacniać! Przeżywać życie w pełni. Przeżywać życie ludzkie na Boży sposób!

O niech zstąpi na nas twój Duch, o Panie!

Dzień przekazania ducha starszym przypomina inny dzień wylania się Ducha w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy to spełniła się przepowiednia proroka Joela: oto nadchodzą dni, mówi Pan Bóg, i wyleję Ducha mego na wszelkie ciało, i będą prorokowali synowie wasi i córki wasze, młodzieńcy wasi widzenia mieć będą, a starsi wasi będą śnili (por. Dz 2:17, Jl 3:1).
“O tak. Daj śnić starym! Daj śnić w twoim duchu, Panie! I niechaj młodzi zobaczą! Zobaczą jak wspaniały jest Duch twój, o Panie!”

Niech zstąpi na nas twój Duch, o Panie! Na starszych, na nas i na młodzież: na synów naszych i córki nasze!
Szkoda, że dalszy ciąg liturgicznych tekstów nie podejmuje tematu wylania się ducha, ale przenosi się akcent na odpowiedzialność i nieodpowiedzialność w rozmaitych posługiwaniach, czyli mówi o dobrym przykładzie i o zgorszeniach dawanych właśnie przez starszych.

Piękną zachętę i surowe napomnienie dał kiedyś chrześcijanom święty Paweł: “Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy. Nie szukajmy próżnej chwały, jedni drugich drażniąc i wzajemnie sobie zazdroszcząc” (Gal 5:25-26).
Widać życie w Duchu domaga się najwyższych standardów. Domaga się ustawicznej pracy nad sobą i uczciwości. Opamiętania, gdy przyjdzie grzech i radykalnego nawrócenia, gdy pozna się przyczyny zła. Odciąć rękę. Odciąć nogę. Wyłupać oko. Te obrazowe i wyraziste czynności symbolizują radykalne nawrócenie. Trzeba je podjąć, kiedy pozna się czas. A ponieważ każdy chrześcijanin ma Bożego Ducha, święty Paweł powie “Nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego” (Ef 4:30).

Przechowujemy zaś ten skarb w naczyniach glinianych” (2 Kor 4:7). Łatwo go stracić, jeśli się nie uważa, jeśli się zapomni, jeśli zaczyna przewodzić pycha lub zazdrość. Wtedy od wielkości do zgorszenia wiedzie krótka droga. A zgorszenie jest tragedią. Z ust Pana nie wyszło większe potępienie dla człowieka niż dla ucznia, który stał się zgorszeniem! Największe potępienie, czyli kamień młyński na szyi i wrzucenie do morza. Aż ciarki przechodzą po plecach i dziw bierze, że to powiedział Jezus, dobry przyjaciel celników i grzeszników (Mt 11:19). Widać uczeń Jezusa nie może dawać zgorszenia. A już na pewno nie może się tego dopuścić żaden starszy (przełożony) lider (kapłan), bo jeśli otrzymuje się szacunek i wsparcie ze względu na przynależność do Chrystusa (Mk 9:41) i mając za sobą zachętę samego Chrystusa, to nie można tego lekceważyć czy łatwo dyspensować.

„Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”
Program duszpasterski 2015 Kościoła w Polsce

Zapraszamy na niedzielną eucharystię sprawowaną jak zwykle o godzinie 10:30 w kościele Świętego Antoniego na Beyoğlu, a po niej na krótki moment agapy. Parafian zachęcamy do ubogacenia stołu agapy, aby goście odwiedzający nasz kościół, mogli poczuć się w nim jak w domu.

26 Niedziela Zwykła (Rok B): I czytanie: Lb 11:25-29; Psalm: 19; II czytanie: Jk 5,1-6
Ewangelia: Mk 9,38-43.45.47-48