Źródło wody żywej

Starotestamentalny obraz wędrówki ludu wybranego przybliża symbol wody, która daje życie. Bóg lituje się nad spragnionymi Izraelitami i przez pośrednictwo Mojżesza dobywa wodę ze skały Horebu. Skała ma tu znaczenie symboliczne – oznacza Boga Zbawcę. Jednak miejsce to, zwane Massa i Meriba, pozostało pamiątką kłótni i wystawiania Boga na próbę.

 
Ewangeliczny obraz bezpośrednio nawiązuje do wody. Spotkanie Jezusa z Samarytanką w pewnym sensie przypomina starotestamentalne miejsce przy Horebie. Jednakże oboje prowadzą bardzo spokojny i rzeczowy dialog. Pomimo dysonansu między Żydami a Samarytanami, między Chrystusem a ową kobietą nie ma ani kłótni, ani sprzeczki. Niewiasta rozumie słowa Pana w znaczeniu czysto naturalnym. Jednakże propozycja otrzymania „wody żywej” skłania ją do głębszej refleksji. W efekcie Jezus daje się jej poznać jako Mesjasz – źródło wody żywej.

 

„Wierzę w Syna Bożego”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce